Parowozy dla Kolei Władykaukaskiej były opalane paliwem płynnym (ropą naftową), a pozostałe - węglem.
W porównaniu z parowozem serii C, zmniejszono średnicę cylindra wysokiego ciśnienia z 530 do 510 mm, natomiast zwiększono średnicę cylindra niskiego ciśnienia z 750 do 765 m. Skok tłoka wzrósł z 650 do 700 mm. Powierzchnia ogrzewalna kotła wzrosła z 180,5 do 206,1 m² i posiadał on 272 płomieniówki o wymiarach 46/51 mm. Powierzchnia rusztu wzrosła z 2,48 do 2,8 m². Ciśnienie pary wzrosło z 12 do 13 at, a później do 14 at. Masa przyczepna wzrosła z 52 do 61 t, a masa służbowa wyniosła 74 t. Parowóz miał z przodu półwózek Bissela i był wyposażony w hamulec pneumatyczny Westinghouse'a.
Stosowano różne rodzaje tendrów: czteroosiowe z zapasem wody 21,25 m³ i zapasem ropy 8,25 m³, długości 8471 mm (parowozy dla Kolei Władykaukaskiej) czteroosiowe z zapasem wody 20,5 m³ i zapasem węgla 14 m³, długości 8471 mm (parowozy dla Kolei Wschodniochińskiej) czteroosiowe zunifikowane z tendrem serii OW konstrukcji ChPZ (parowozy dla Kolei Jekateryńskiej i Kolei Południowo-Zachodnich)
Przypisy
Bibliografia W.A. Rakow, Łokomotiwy otieczestwiennych żeleznych dorog 1845-1955, Moskwa 1995, .
Kategoria:Lokomotywy parowe eksploatowane w Rosji Kategoria:Parowozy o układzie osi 1D