W latach 1943–1944 dowództwo ChLS manewrowało między niemieckimi władzami a ukraińskimi nacjonalistami, melnykowcami i banderowcami, którzy rywalizowali o kontrolę nad formacją. Na przełomie 1942/1943 roku sztab ChLS nawiązał kontakt z oddziałami UPA Tarasa Bulby-Borowcia na Polesiu. Współpraca z częścią OUN-M dotyczyła formowania oddziałów partyzanckich do walki z Niemcami, Sowietami i polskim podziemiem. Roman Kyweluk „Woron”, dowódca melnykowskich oddziałów na Wołyniu, przeszedł do ChLS, zajmując się instruktażem wojskowym.
Rozbudowa Chełmskiego Legionu Samoobrony Ukraińska samoobrona w Hrubieszowie początkowo liczyła około 20 osób. Po zabójstwie pułkownika Wojnarowskiego przez Armię Krajową w marcu 1943 roku, Niemcy pozwolili na jej rozbudowę, planując osiągnąć stan 180 strzelców. Jednak do maja 1943 roku jednostka była słabo uzbrojona i liczyła tylko 60 osób, rozdzielonych na kilka pododdziałów. Jedna z grup, licząca około 20 strzelców, chroniła sztab ChLS w Hrubieszowie, a pozostałych 40 rozlokowano w Sahryniu, Werbkowicach i Białopolu. Planowano utworzyć dodatkowe placówki w Grabowcu i Uchaniach. Wiosną 1944 roku w Uchaniach stacjonował oddział liczący około 40 osób, określany przez polskie podziemie jako "ukraińskie SS".