Według Tarasa Bulby-Borowca, chełmski legion, nazywany Legionem Narodowej Samoobrony, działał jako wojsko przeciwpartyzanckie. Pod koniec 1943 roku oddział ten liczył około 400 osób, z czego 225 było uzbrojonych.
Po śmierci Wojnarowskiego oraz dwóch członków jego sztabu, dowództwo legionu objęli kolejno Łukaszczuk i Romanczenko. W tym czasie do sztabu ChLS dołączyli Iwan Chomyk, Mychajło Pawluk i Teodor Harasymjak. Wiosną 1943 roku, po apelu do pułkownika Romana Suszki, do Hrubieszowskiego przybyła grupa zawodowych wojskowych z Warszawy i Lwowa, aby wesprzeć organizację samoobrony. W jej szeregach znaleźli się ukraińscy wojskowi: Petro Oksentiw „Terlica”, Horczynski, oraz Roman Kyweluk „Woron”. Prowadzili oni kursy wojskowe dla legionistów, szkoląc około 200 osób, które podzielono na dwie sotnie i wyposażono w broń od żołnierzy węgierskich. Przygotowano także emblematy z tryzubem na mundury.