Pisma te wydawał nieprzerwanie, niekiedy nieco modyfikując ich tytuły do 1911. W latach 70. XIX wieku wydawał także dodatek miesięczny do Wieńca i Pszczółki pt. „Posłaniec Serca Pana Jezusa do Narodu Polskiego” (1876-1879) oraz dwutygodnik dla inteligencji „Piast” (1876-1877). Był także redaktorem lwowskiego dwutygodnika „Kaznodzieja Polski”. Zdobył dużą popularność, organizując pielgrzymki, demonstracje, tworząc chłopskie kółka rolnicze, robotnicze związki zawodowe i (od 1887) wyborcze komitety chłopskie.
Ksiądz Stojałowski odnosił się również do kwestii żydowskiej. Jego zdaniem wymagała ona radykalnego uregulowania ze względu na ekonomiczną przewagę Żydów. Obowiązkiem narodowym Polaków było wyzwolenie się godziwymi środkami spod dominacji żydowskiej. W związku z tym odrzucił asymilację, jako sposób do osiągnięcia tego celu. Tłumaczył to, że nie chodziło tyle o różnicę wyznania, co narodowości. Wysunął propozycję takiego gospodarczego organizowania się Polaków, by osiągnąć separację Żydów i zepchnąć ich poza nawias społeczeństwa galicyjskiego. Stojałowski sprzeciwiał się nadawaniu Żydom równych praw i głosił hasła powrotu do stanu prawnego Galicji sprzed równouprawnienia. Ksiądz Stanisław Stojałowski nigdy nie ukrywał swojego antysemityzmu i nie wyrzekł się go do końca życia.