W odróżnieniu od dawniejszych form idealizmu, idealizm formalny nie podaje w wątpliwość istnienia realnego (w przestrzeni i czasie) przedmiotów. Tymczasem według idealizmu problematycznego jako formy idealizmu empirycznego przypisywanej przez Kanta Kartezjuszowi w istnienie realne przedmiotów można powątpiewać, zaś według idealizmu dogmatycznego jako formy idealizmu przypisywanej przez Kanta Berkeleyowi istnienie realne przedmiotów należy odrzucić.
Idealizm transcendentalny nie jest sprzeczny według Kanta ze (słabszą) wersją realizmu, którą nazywa realizmem empirycznym, ale komplementarny.
Idealizm transcendentalny a idealizm klasyczny Jak zauważono, termin „idealizm transcendentalny” stał się nazwą zespołu poglądów kontynuatorów Kanta. W szczególności dotyczy to idealistów klasycznych, którzy przede wszystkim pod wpływem tego terminu i jego znaczenia samookreślali się jako „idealiści”. Idealizm transcendentalny wywarł rozległy wpływ na całą pokantowską generację filozofów niemieckich, do których należeli przede wszystkim Fichte, Schelling i Hegel. Ich idealizm nie zachowywał jednak kantowskiego w jego oryginalnej formie, ale stanowił jego radykalizację. Sam Kant miał okazję obserwować wczesny etap rozwoju idealizmu klasycznego i – mimo że początkowo wspierał Fichtego – odnosił się do niego niezwykle krytycznie.