Beren i Lúthien pokonali liczne niebezpieczeństwa z pomocą Huana i dotarli do Angbandu, gdzie Beren wykradł Silmaril. Wilk Morgotha Carcharoth odgryzł jednak Berenowi rękę z Silmarilem. Klejnot udało się odzyskać dzięki Huanowi, który zabił Carcharotha. Kiedy Beren zginął, Lúthien wybłagała u Valarów jego powrót, w zamian za utratę swej nieśmiertelności, poddając się losowi Atanich. Żyli oni później razem w kraju Dor Firn i Guinar.
Jej związek z Berenem zapoczątkował ród półelfów. Mawiano, że potomstwo Lúthien „nigdy (…) nie wyginie, choćby nieprzeliczone lata przeszły nad światem”. Ich dalekim potomkiem był m.in. Aragorn.
Wygląd Lúthien miała szare oczy i ciemne włosy. Opisana jest jako najpiękniejsza istota, jaka kiedykolwiek chodziła po Ardzie.
Analiza Sanah Beach, w swym artykule of bohaterkach Silmarillionu, sklasyfikowała Lúthien jako „mroczną”, lecz pozytywną postać, wyróżniającą się niezmiennym poświęceniem w swej miłości.
Upamiętnienie
Inspiracją dla tej postaci była żona Tolkiena Edith, a na nagrobku pisarza i jego żony obok nazwisk widnieją również ich wieczne imiona: Beren i Lúthien.
Przypisy
Kategoria:Elfowie Śródziemia