Limonow został profesjonalnym pisarzem i w ciągu następnych 10 lat napisał około 7 powieści.
Powieść To ja – Ediczka opowiada o losach rosyjskiego poety-emigranta będącego alter ego samego Limonowa, niedocenionego i odtrąconego przez amerykańskie społeczeństwo, opuszczonego przez ukochaną żonę, wiodącego żywot społecznego wyrzutka na ulicach Nowego Jorku.
W 1977 opublikował wiersze i prozę w zbiorze Apollo – 77 (Paryż), który był antologią rosyjskiej awangardy lat 70 XX w. W 1982 przeprowadził się do Paryża, gdzie szybko zyskał uznanie tamtejszych kręgów literackich. W 1987 otrzymał obywatelstwo francuskie. Był członkiem kolegium redakcyjnego tygodnika „L’ldiot International”. Udzielał się też na łamach prasy skrajnie prawicowej i lewicowej.
Powrót do Rosji i działalność polityczna W 1992 odnowił obywatelstwo rosyjskie. Od 1991 uczestniczył w politycznym życiu Rosji. Początkowo pojawiał się w kraju sporadycznie, a od połowy lat 90 XX w. osiedlił się na stałe.
W latach 1992–1993 drukował w gazetach „Dień” i „Zawtra”, miał stałą rubrykę w gazecie „Sowieckaja Rossija”.
W 1992 roku wstąpił do Liberalno-Demokratycznej Partii Rosji. 22 czerwca 1992 na konferencji prasowej został przedstawiony Władimirowi Żirinowskiemu w roli członka „gabinetu cieni” LDP.