thumb|300px|Ciała Balijczyków, którzy popełnili puputan w Badungu thumb|Radża Bulelengu popełnił samobójstwo wraz z 400 poddanymi w roku 1849
Puputan – w języku balijskim (walcz do końca) termin odnoszący się do rytualnego samobójstwa popełnianego w obliczu nieuniknionej, a upokarzającej kapitulacji. Najbardziej znane przypadki puputanu miały miejsce w 1906 i 1908 roku, gdy stawiający opór Balijczycy byli siłą ujarzmiani przez Holendrów.
Puputan w królestwie Badungu
14 września 1906 roku dążące do opanowania wyspy Bali znaczne siły Królewskiej Armii Holenderskich Indii Wschodnich wylądowały na plaży Sanur, gdzie nie napotkały poważnego oporu i pomaszerowały − jak na paradzie − ku miastu Denpasar, stolicy królestwa Badungu. Żołnierze przeszli przez wymarłe, opuszczone miasto i podeszli pod pałac królewski. Zauważyli kłęby dymu nad zabudowaniami i usłyszeli niepokojące dudnienie bębnów dobiegające zza murów pałacu.
Gdy podeszli pod bramę wyłoniła się z niej milcząca procesja wiedziona przez niesionego w palankinie radżę. Władca odziany był w tradycyjny biały strój pogrzebowy przybrany klejnotami i uzbrojony w ceremonialny kris.