Pozostali uczestnicy procesji, w tym członkowie królewskiego rządu, gwardziści, kapłani, żony, dzieci i służący radży, byli poubierani i uzbrojeni podobnie.
Gdy procesja znalazła się w odległości około stu kroków od Holendrów zatrzymała się, po czym radża wysiadł z palankinu, dał znak jednemu z kapłanów, a ten wbił swój sztylet w pierś władcy. Pozostali uczestnicy procesji zaczęli na ten znak zabijać się nawzajem.
Rzekomy „przypadkowy strzał” oraz „atak lancą i włócznią” sprowokował Holendrów do otwarcia ognia z karabinów i dział. Tymczasem procesja trwała: z bramy pałacu wyłaniały się kolejne szeregi biało odzianych Balijczyków i rosła liczba zwłok, które padały warstwami jedne na drugich. Ostatecznie zginęło około tysiąc Balijczyków. Wszyscy popełnili puputan lub zostali zabici przez Holendrów.
Żołnierze holenderscy obdarli ciała zabitych z kosztowności i splądrowali ruiny płonącego pałacu radży. W kilka miesięcy później resztki pałacu zrównano z ziemią.
Puputan w Klungkungu
Inny przypadek puputanu miał miejsce 18 kwietnia 1908 roku w pobliżu pałacu w Klungkungu, gdzie − po śmierci radży, zastrzelonego przez holenderskich żołnierzy − rytualne samobójstwo popełniło około 200 osób.
Zobacz też
samobójstwo seppuku
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Bali Kategoria:Historia Indonezji Kategoria:Samobójstwo