W roku 1974 prowadził ekspedycję batyskafu Alvin, objętą badawczym programem FAMOUS (French-American Mid-Ocean Undersea Study).
Stanowisko profesora oceanografii w Stanford University Van Andel otrzymał w 1976 roku; w kolejnych latach został też profesorem geofizyki i biologii człowieka. Kontynuował też ekspedycje głębinowe – np. w 1977 roku badał komin hydrotermalny Ryftu Galapagos, położony Grzbiecie Wschodniopacyficznym, kilkaset kilometrów od wybrzeży Ameryki Południowej (pozostali członkowie załogi Alvina: Jack Corliss i pilot – Jack Donnelly). W czasie ekspedycji po raz pierwszy bezpośrednio obserwowano przedstawicieli licznych gatunków mięczaków, ryb i innych morskich zwierząt, niespodziewanych na tych głębokościach (zob. np. Alvinella pompejana).
Poza badaniami dna oceanicznego Van Andel prowadził prace archeologiczne, np. na terenie południowej Argolidy w Grecji (1978 r.), zyskując również w tej dziedzinie duże uznanie.
Po przejściu na emeryturę w 1987 roku van Andel nadal intensywnie pracował w Department of Earth Sciences w Cambridge. Kontynuował tam badania w dziedzinie geoarcheologii, kierując międzynarodowym projektem dotyczącym historii Neandertalczyków w Europie.