W Estonii po 1991 W niepodległej Estonii staroobrzędowcy ponownie uzyskali sprzyjające warunki dla kultywowania swoich tradycji. Po 1991 umożliwiono naukę języka cerkiewnosłowiańskiego i nauczanie religii w szkołach, otwarto muzea staroobrzędowców w Mustwee, Varni i Kolkach. Od 1995 działa Związek Staroobrzędowych Gmin Estonii skupiający dziesięć (z 11) placówek duszpasterskich. Są to gminy bezpopowskie, nurtu pomorskiego, z wyjątkiem jednej molenny fiedosiejewskiej. Władze Estonii współfinansują niektóre projekty inicjowane przez organizacje staroobrzędowe.
Wskutek dziesięcioleci antyreligijnej polityki radzieckiej religijność staroobrzędowców estońskich i zachowywanie przez nich tradycyjnych zwyczajów (np. zakazu palenia tytoniu) znacznie zmalały. Z 15 tys. osób deklarujących wyznanie staroobrzędowe czynnie w życiu swoich wspólnot uczestniczy jedynie 2,5 tys. Nie wszystkie molenny mają wyznaczonych stałych nastawników.
Staroobrzędowcy estońscy posługują się w życiu codziennym gwarą rosyjską (regionu pskowskiego) lub rosyjskim językiem literackim, z reguły znają również język estoński, choć w starszym pokoleniu nadal spotyka się osoby, które władają jedynie rosyjskim.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Staroobrzędowcy Kategoria:Prawosławie w Estonii