Wrócił do Polski 19 sierpnia 1920 i przyłączył się do 8 pułku artylerii polowej, w którym objął stanowisko dowódcy baterii. Po wojnie skończył studia rolnicze w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, założył rodzinę. Do wybuchu wojny w 1939 roku zajmował się parcelacją.
II wojna światowa Tuż przed wybuchem wojny został powołany do wojska. Uczestniczył w kampanii wrześniowej jako dowódca 26 pułku artylerii lekkiej 26 DP Armii Pomorze. Ciężko ranny w starciu z Niemcami pod Tarnawatką, trafił do szpitala w Tomaszowie Lubelskim. Po wejściu Armii Czerwonej do Tomaszowa uciekł do Lublina, skąd trafił do Warszawy. 11 listopada 1939 został aresztowany przez Niemców. Jako zakładnik umieszczony został w Uniwersytecie Warszawskim, a następnie zwolniony ze względu na stan zdrowia. W styczniu 1941 włączył się do pracy konspiracyjnej w ZWZ-AK. Był zastępcą inspektora Wojskowej Służby Ochrony Powstania Obwodu Śródmieście Okręgu Warszawa-Miasto ZWZ-Okr. Warszawa AK. W tym czasie pracował przy produkcji pantofli, następnie współprowadził komis, a potem kawiarnię. W czasie okupacji stracił w obozie Auschwitz-Birkenau starszego brata – prawnika Piotra, a w obozie Ravensbrück (KL) bratową – Zofię z domu Chełchowską.