Powstanie warszawskie Po wybuchu powstania warszawskiego został przydzielony do sztabu Obwodu Śródmieście. Pełnił kolejno funkcję zastępcy dowódcy Zgrupowania „Chrobry II”, potem szefa sztabu w tym zgrupowaniu. Tam został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i awansowany do stopnia majora. Po kapitulacji powstańców, wraz ze swoim zgrupowaniem, został przez Niemców wywieziony na krótko do obozu w Łambinowicach (Lamsdorf), a następnie – jako oficer – do Oflagu II C Woldenberg. W kwietniu 1945 powrócił do kraju i odnalazł żonę. W powstaniu warszawskim na Czerniakowie zginął jego jedyny syn – Piotr (podchorąży „Ran”).
Po roku 1945 W 1946 roku został inspektorem Zarządu Okręgowego Państwowych Nieruchomości Ziemskich w Opolu. Tam został aresztowany, a następnie osadzony w więzieniu w Katowicach. Odrzucił propozycję współpracy z Urzędem Bezpieczeństwa, w związku z czym otrzymał wilczy bilet, co oznaczało m.in. brak możliwości otrzymania posady w tym rejonie. Wówczas przeniósł się wraz z żoną do Warszawy i po licznych staraniach został zatrudniony w Państwowym Przedsiębiorstwie Robót Komunikacyjnych (od marca 1949 jako naczelnik wydziału zbytu). Aresztowano go ponownie 6 października 1950 (umieszczono w więzieniu przy ul. 11 listopada w Warszawie) i skazano na 5 lat więzienia.