Po tych wydarzeniach MKE podjęło decyzję o budowie murowanego obiektu, który przynajmniej w sezonie letnim będzie miał stałego gospodarza. Spośród kilku przedstawionych projektów zdecydowano się na ten autorstwa Georga Cornela Schwarza, za którego wykonanie odpowiadał Heinrich Hermann. W 1894 na północnym brzegu jeziora wytypowano miejsce pod budowę, wzniesiono drewniany barak dla robotników (później pełniący funkcję obory) i wykonano fundamenty. Ze względu na trudne warunki pogodowe prace trwały aż do 1897 roku, kiedy obiekt zwieńczono dachem – we wcześniejszym roku z uwagi na zalegający śnieg do robót można było przystąpić dopiero w lipcu. Powstały wówczas budynek miał wymiary 11 × 10 m. Mierzące 63 cm grubości ściany zewnętrzne wykonano z granitowych kamieni spajanych wapnem, które dodatkowo od zewnątrz otynkowano cementem portlandzkim. Dach o niewielkim nachyleniu pokryto cementem drzewnym. Drzwi i okna obłożono wapieniem z okolic Drużbaków i wyposażono w metalowe okiennice. Budynek posiadał szeroką na trzy metry werandę z widokiem na jezioro. Mimo ograniczonej przestrzeni wewnątrz wydzielono cztery dwuosobowe izby sypialne, jadalnię o wymiarach 6,5 × 4,2 m oraz kuchnię służącą także jako awaryjna noclegownia. Budynek był częściowo podpiwniczony – w suterenie znajdowało się pomieszczenie dla przewodników górskich.