Okres międzywojenny Po upadku monarchii austro-węgierskiej i powołaniu Czechosłowacji schronisko pozostało w rękach oddziału kieżmarskiego MKE, które jako organizacja spiskoniemiecka przybrało nazwę Karpathenverein. Odstąpiono wówczas od nazwy schroniska nawiązującej do arcyksięcia Ferdynanda (choć niekiedy jeszcze w latach 20. w słowackojęzycznych źródłach zdarzało się posługiwanie nazwą Bedrichova chata). Coraz częściej stosowano nazwy odwołującej się do położenia obiektu – Chata pri Zelenom plese („Schronisko nad Zielonym Stawem”) lub Chata pod Jastrabou vežou („Schronisko pod Jastrzębią Turnią”). Okres międzywojenny to też czas pierwszych większych zmian w funkcjonowaniu schroniska. Obiekt zaczął być czynny przez cały rok, rozrastał się także jego personel. W 1922 roku do budynku doprowadzono linię telefoniczną. W 1925 i 1926 roku schronisko dotknęły dwa pożary. Także w 1926 roku przeprowadzono rozbudowę budynku, której koszt oceniono na 100 tys. koron czechosłowackich. Po zakończeniu prac liczba oferowanych miejsc noclegowych wzrosła z 12 do 58. Powstała wówczas nowa jadalnia, spiżarnia, pomieszczenie dla chatara.