Dalsze 30 sztuk, wyprodukowane w latach 1906–1911, zostało wyposażonych w przegrzewacz Schmidta. Oznaczone były jako seria S 3/5 H i nosiły numery 3329, 3341-3369.
Służba po I wojnie światowej W latach 20. niemieckie lokomotywy S 3/5 N rekonstruowano z zastosowaniem przegrzewacza pary. Liczba płomieniówek zmniejszyła się do 169, za to zastosowano 18 płomienic. Powierzchnia ogrzewalna kotła spadła do 164,4 m², powierzchnia przegrzewacza wynosiła 36,76 m². Nieco wzrosła masa własna do 64,9 t i służbowa do 71-71,9 t.
W okresie międzywojennym, po przejęciu kolei bawarskich przez koleje niemieckie (DRG), parowozy S 3/5 N otrzymały numer serii (Baureihe) 174 (numery 17 401 – 17 420), a serii S 3/5 H numer 175 (17 501 – 17 524). Wycofano je ze służby do 1948 roku.
Na PKP służyła w okresie międzywojennym jedna lokomotywa serii S3/5N, pierwotny numer 3333, oznaczona jako Ok103-1 (zaliczona mylnie do grupy lokomotyw osobowych, a nie pospiesznych). W 1920 roku stacjonowała w Dyrekcji WarszawaL. v. Welser, H. Hufschläger, Bayern-Report.., s. 16–17..