Don Juan wypycha do odpowiedzi Sganarela, a wreszcie wyjawia donnie Elwirze, że oddalił się od niej poruszony wyrzutami sumienia i lękiem, że Niebo może go ukarać za życie z kobietą związaną przecież wcześniejszymi ślubami zakonnymi. Elwira przysięga mu zemstę.
Akt II Piotruś opowiada Karolce o burzy na jeziorze, która doprowadziłaby do śmierci dwóch przypadkowych turystów, gdyby wraz z kolegą nie rzucił się im na pomoc. Karolka jest mocno zainteresowana uratowanym przez niego szlachcicem, a jej narzeczony skarży się, że nie kocha go tak jak powinna. Don Juan powetował sobie niepowodzenie na jeziorze uwodząc Małgośkę, a na widok Karolki rusza do kolejnego szturmu. Dziewczyna nie dowierza jego zapałom, on jednak przysięga na Niebo, że ją poślubi. Kiedy próbuje skraść jej całusa protestuje powracający Piotruś. Don Juan okłada płazem swego dobroczyńcę. Jego dalsze umizgi do Karolci przerywa Małgośka. Don Juan zażegnuje gwałtowną kłótnię obydwu kobiet, odwołując się do tego, co każda z nich od niego usłyszała. Sganarel próbuje wypytać swego pana o jego wiarę, ten mówi tylko, że wierzy, że dwa i dwa jest cztery. Sganarel stara się na swój naiwny sposób bronić harmonii wszechświata.