Pada na kolana.
Akt V Nadchodzący ojciec jest zachwycony jego odmianą. Uszczęśliwiony biegnie powiadomić żonę. Don Juan nie ma jednak zamiaru się odmienić, a jedynie wykorzystać powszechną obecnie na dworze obłudę do zwalczania swoich wrogów jako bezbożników. Na jego pochwałę obłudy, Sganarel odpowiada niedorzeczną mową, której konkluzją jest rychła kara Nieba, która spadnie na jego pana. Bratu Donny Elwiry, który przychodzi żądać, by pojął siostrę za żonę, Don Juan odpowiada, że jest to sprzeczne z wolą Nieba, które chce, by pokutował za swoje grzechy. Jednocześnie jednak informuje go, gdzie może go spotkać, jeśli pragnie satysfakcji. Do bramy domu Don Juana puka trzykrotnie Komandor, zaproszony na wieczerzę. Don Juan znika, a wraz z nim przepada Sganarelowa zapłata.
Analiza Don Juan Don Juan Molière’a jest cynicznym kochankiem, tak jak i jego poprzednicy, nie to jest jednak jego najistotniejszym rysem. Molière przedstawił w tej postaci, wielkiego pana, zdemoralizowanego próżniaczym życiem na dworze Ludwika XIV. Z chwilą zakończenia Frondy chwacki wojak wyradza się w przewrotnego, nawykłego do rozkoszy i bezkarnego watażkę, którego drapieżna nuda popycha do krzywdzenia innych. Molière wskazuje na potworność przywileju, który daje szlachcicowi wszystkie prawa, a nie nakłada obowiązków.