Wielki pan, a zły człowiek, to monstrum w przyrodzie mówi w komedii don Ludwik.
Don Juan jest też XVII-wiecznym libertynem, karmiącym się pogaństwem wysnutym z humanizmu, świeżym jeszcze kartezjanizmem (wierzę, że dwa a dwa są cztery mówi don Juan o swojej wierze), krytyką prawd wiary wyrosłą polemik między kościołami chrześcijańskimi. Bohater Molière’a, mimo że akcja utworu toczy się w hiszpańskiej Sycylii, nie ma w sobie nic z namiętnego Hiszpana. Jest raczej znudzonym intelektualistą, zimnym łowcą wrażeń. Nie gardzi uściskiem kobiety, ale jest ona raczej podnietą znudzenia i próżności. Porywa Elwirę z klasztoru, by ją zaraz porzucić, próbuje przeszkodzić miłości młodych narzeczonych. Spotkanemu w lesie żebrakowi daje ludwika, by bluźnił, a gdy ten nie chce, znudzony rzuca mu go przez miłość ludzkości.
Ten krwawy pan ma jednak swój urok i wdzięk, wielki styl i żywe poczucie humoru. Piotruś ma rację, ale Karolka ulega urokowi szlachcica. Pan Niedziela daje się uwieść uprzejmości don Juana. Sganarel w rozmowie ze swym panem ośmiesza tylko to, czego broni. I choć honor don Juana nie wyklucza żadnego łajdactwa, nie sposób mu odmówić odwagi nawet wobec piekła.