Sganarel Sganarel to typowy komediowy służący, który w klasycznym teatrze odznacza się tchórzostwem i chciwością. Znaczący jest fakt, że pojawia się w 26 z 27 scen sztuki (o jeden raz więcej niż Don Juan), i że rolę tę autor napisał dla siebie. Część krytyków uważa go za antytezę don Juana. Sganarel jest gburowaty, podczas gdy jego pan elegancki; ma skłonności do moralizowania, a don Juan do cynizmu; jest przesądny, a tamten śmiały; głupkowaty, a don Juan sprytny. Obecność Sganarela pozwala zachować autorowi ton komediowy, gdy sztuka nazbyt staje się dramatyczna i mroczna.
Inni uważają go za ofiarę don Juana. Zdaniem Gendarme'a de Bévotte'a Sganarel jest uczciwym człowiekiem, naiwnym i dobrym. Jako że jest słabo wykształcony, jego rozumowanie jest proste, ale nie pozbawione rozsądku. Nieśmiały i niezgrabny jako obrońca moralności jest wrażliwy na cudze uczucia i ból. Próbuje ratować ofiary swojego pana ostrzegając je przed nim. Jest posłuszny don Juanowi z obawy o samego siebie. Fakt że zostaje przy swoim panu wynika jednak raczej z miłości do niego i chęci ratowania go niż z troski o zapłatę.