Od 1928 r. służył w Wojsku Polskim jako oficer kontraktowy w 11 Pułku Ułanów Legionowych. Doszedł do stopnia majora. 25 maja 1939 r. został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi „za zasługi w służbie wojskowej”..
Brał udział w wojnie obronnej 1939 r. W jej trakcie dostał się do niewoli niemieckiej. W obozie jenieckim został poddany ostracyzmowi przez innych oficerów, co prawdopodobnie skłoniło go do kolaboracji z Niemcami. Od wiosny 1942 roku był zastępcą dowódcy 118. batalionu Schutzmannschaft (Ukrainische Schutzmannschafts–Bataillon F/118), sformowanego w okupowanym Kijowie.
Od listopada 1942 r. do lipca 1944 r. wraz z batalionem uczestniczył w niemieckich operacjach przeciwpartyzanckich i pacyfikacyjnych na obszarze Białoruskiej SRR i polskiego województwa nowogródzkiego. Brał udział m.in. w zbrodni w Chatyniu, która w polityce historycznej ZSRR urosła później do rangi symbolu niemieckich okrucieństw popełnionych podczas okupacji Białorusi. Według zeznań niektórych spośród byłych policjantów, przesłuchiwanych po wojnie przez KGB, miał wtedy zastrzelić dziecko w nieustalonym wieku, które wyczołgało się z płonącej stodoły. Świadkowie zarzucali mu ponadto udział w pacyfikacjach białoruskich wsi Chmielewiczi, Nowa Wilejka, Osowy.