Miał także co najmniej dwukrotnie asystować przy torturach, którym Hryhorij Wasiura i jego adiutant poddali cywilów lub policjantów podejrzewanych o kontakty z partyzantami.
Od lipca 1944 r. służył w szeregach Schutzmannschaft-Brigade Siegling, przekształconej następnie w 30 Dywizję Grenadierów SS. Został wraz z nią skierowany do okupowanej Francji z zadaniem zwalczania tamtejszego ruchu oporu. Gdy liczna grupa jego podwładnych zdezerterowała i dołączyła do francuskich partyzantów, został aresztowany przez Niemców i osadzony w KL Dachau. W marcu 1945 r. został zwolniony z obozu i przydzielony w randze SS-Sturmbannführera do złożonej z Ukraińców 14 Dywizji Grenadierów SS. Nieoficjalnie był członkiem sztabu Ukraińskiej Armii Narodowej. W maju 1945 r. w imieniu jej dowództwa negocjował z aliantami zachodnimi kwestię kapitulacji oraz internowania żołnierzy UNA na terytorium Włoch.
Po zakończeniu II wojny światowej wyemigrował do USA. Działał tam w ukraińskich organizacjach kombatantów Armii Czynnej URL. Kierował Związkiem Weteranów Ukraińskich. Rząd Ukraińskiej Republiki Ludowej na emigracji mianował go generałem chorążym.
Przypisy
Bibliografia Aleksander Kolańczuk, Ukraińscy generałowie w Polsce. Emigranci polityczni w latach 1920–1939. Słownik biograficzny, Przemyśl 2009.