Miejscowość była początkowo wsią książęcą należącą do władców Wielkopolski. Później stała się prestymonialną wsią kościelną, własnością kapituły katedry poznańskiej. Od 1320 wieś leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego. W 1508 odnotowana została w powiecie poznańskim w parafii Komorniki.
Pierwszy zachowany zapis o miejscowości pochodzi z 1235, z łacińskiego dokumentu wystawionego przez kancelarię księcia wielkopolskiego Władysława Odonica, który wdzięczny za to, że archidiakon poznański Piotr dał mu 5 grzywien i 275 kóp stogów zboża, nadał biskupstwu poznańskiemu wieś Ninkowo (obecnie to część miasta Poznania o nazwie Minikowo) wraz z przyległymi źrebiami - Sulino, Świerczewo, Wierzbięcice, Golęcino, Gościnowo. Dobra te dożywotnio miał posiadać archidiakon Piotr. Dotychczasowym trzem dziedzicom tych dóbr książę dał dziedzinę Smochowice, a archidiakon dodał im po krowie z cielęciem oraz dwa korce (łac.