obok budynku głównego wybudowano barak z 25 łóżkami dla zakaźnie chorych. Środki na rozbudowę pochodziły od niemieckich darczyńców i władz miasta.
Od 1920 r. szpital podlegał magistratowi Bydgoszczy W 1925 r. w 90 łóżkowym szpitalu pracowało 3 lekarzy, 14 sióstr diakonisek i 2 pielęgniarzy. W 1926 r. w sąsiedztwie budynku głównego kosztem 100 tys. zł powstał pawilon z 30 łóżkami będący oddziałem dla chorych na gruźlicę płuc. Leczono także dur brzuszny, płonicę, grypę i choroby weneryczne. W 1938 r. szpital dysponował 128 łóżkami.
W okresie okupacji szpital służył leczeniu żołnierzy Wehrmachtu. Po wojnie mieścił się początkowo w 2 barakach, ponieważ gmach główny był zajęty przez Wojskowy Szpital Ewakuacyjny. W 1949 r. oddział zakaźny przeniesiono do Szpitala Obserwacyjno-Zakaźnego przy ul. św. Floriana, a obiekt przekształcono w Miejski Szpital Płucno-Chorych ze 144 łóżkami. Dyrektorem został dr med. Władysław Baranowski. Część personelu szpitala stanowiły siostry zakonne stopniowo wymieniane na pielęgniarki świeckie.