Opór niekierowany () – strategia organizacji terrorystycznych nowego typu, w której nie istnieje centralny ośrodek dyspozycyjny, a komórki organizacyjne stanowią luźno powiązaną sieć o pełnej autonomii w zakresie tak planowania, jak i realizacji. Taka struktura zapewnia sieci terrorystycznej dużą elastyczność i odporność na reakcję państwa.
Historia Twórcą strategii oporu niekierowanego był płk Ulius Louis Amoss (1875–1961), którego koncepcję spopularyzował działacz skrajnej prawicy Louis Beam (ur. 1946) w eseju Leaderless Resistance (1983). Punktem wyjścia koncepcji oporu niekierowanego było założenie, że rząd przy pomocy współczesnej techniki jest w stanie skutecznie monitorować, infiltrować i paraliżować wszelką zorganizowaną działalność wywrotową. Odpowiedzią miał być system organizacyjny oparty na strukturze komórkowej, w którym wszystkie jednostki i komórki operują niezależnie od siebie. Warunkiem funkcjonowania takiej struktury jest jednolitość światopoglądu sprawiająca, że uczestnicy ruchu reagują w taki sam sposób w podobnych sytuacjach”.