Ruch ON składa się z wyspecjalizowanych jednostek o różnych funkcjach (tworzenie i propagowanie ideologii, wywiad, szkolenie, informacja o akcjach, pomoc więźniom, finansowanie, akcje terrorystyczne), łączność między nimi zapewniają oficjalne i ukryte środki komunikacji (przede wszystkim Internet). Strategię oporu niekierowanego stosują ugrupowania skrajnej prawicy (np. White Aryan Resistance), a także anarchiści (insurekcjoniści), zapatyści, radykalni ekologiści i islamiści. Odmianą strategii oporu niekierowanego jest taktyka działającego w pojedynkę tzw. samotnego wilka (ang. lone wolf) stosowana np. przez prawicowego terrorystę Davida Copelanda w Wielkiej Brytanii w 1999 roku czy islamistę Mohammeda Meraha we Francji w 2012 roku.
Bibliografia Jarosław Tomasiewicz, Strategia oporu niekierowanego w wojnie asymetrycznej, „Przegląd Geopolityczny” 1/2009.
Kategoria:Terroryzm