Po zakończeniu II wojny światowej do lipca 1945 roku przebywał w obozie dla uchodźców w Dieburgu, skąd powrócił do Lublina. W 1946 r. objął funkcję kierownika miejscowego centralnego klubu lotniczego. Przeszedł kurs instruktorów lotniczych w Cywilnej Szkole Pilotów i Mechaników w Ligocie Dolnej i otrzymał licencję instruktora samolotowego nr 10 wydaną przez Departament Lotnictwa Cywilnego Ministerstwa Komunikacji. W 1949 r. władze komunistyczne zabroniły mu wykonywać loty. Podjął pracę w spółdzielczości. Dopiero w latach 60. mógł z powrotem latać.
W 1960 roku otrzymał w prezencie z Aeroklubu Warszawskiego samolot Piper Cub, który wyremontował i w 1961 roku zarejestrował ze znakami SP-AMB. Kolejnego Pipera (SP-AMH) wyremontował w 1963 roku, został oblatany przez Stanisława Gajewskiego 2 października 1963 roku, wykorzystywał go do lotów prywatnych i do startu w zawodach lotniczych.
W połowie lat 60. przeszedł na emeryturę i zajął się budowaniem replik starych samolotów. W 1967 roku zbudował samolot Blériot XI, w 1969 roku Lotnię Tańskiego, w 1970 roku Demoiselle Alberta Santos-Dumonta i w 1974 roku Bensen B-8M. Przekazał je następnie do zbiorów Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie i Muzeum Techniki w Warszawie.