Jego pierwszą przełożoną została mniszka Maria (Uszakowa).
Monaster w latach 1862–1917 W okresie zarządzania monasterem przez ihumenię Marię w klasztorze zostały wzniesione: dom przełożonej (1885), połączona z nim cerkiew św. Marii Magdaleny (1901), cerkiew refektarzowa św. Aleksandra Newskiego (1895), dzwonnica (1902), budynki mieszkalne i główny sobór (1875). Mniszki utrzymywały się z pracy w pracowniach rękodzieła, malarstwa, litografii, szycia, rzemiosła artystycznego, wyrabiały świece i piekły prosfory, prowadziły ogród i sad. Z czasem przy monasterze powstały szpital, przytułek dla sierot oraz gabinet dentystycznyПреобразование общины в монастырь. Monaster funkcjonował faktycznie jako zrzeszenie odrębnych grup zajmujących się różnego rodzaju pracą, każdą kierowała doświadczona mniszkaP. Zyrjanow, Russkije monastyri i monaszestwo w XIX i naczale XX wieka, Russkoje Słowo, Moskwa 1999, s. 186..
Po śmierci ihumeni Marii jej następczynią została wybrana Aleksandra (Trakowska). W 1917 w klasztorze żyło 270 mniszek i 1474 posłusznice. Był to, obok monasterów w Szamordinie i Leuszynie, najważniejszy żeński klasztor w RosjiЛеушинский Иоанно-Предтеченский женский монастырь.