W Rosji radzieckiej i ZSRR W 1919 klasztor nie został zamknięty dzięki przekształceniu go w spółdzielnię pracy, której członkiniami zostały mniszki. W takim kształcie monaster pozostawał czynny do 1927. Siostry zostały zmuszone do opuszczenia zabudowań monasterskich i zamieszkały osobno w różnych miejscowościach. Ihumenia Aleksandra z kilkoma mniszkami wywiozła czczoną w klasztorze cudowną ikonę Matki Bożej „Umilenije” do MuromiaМонастырь от разгона до возрождения. Część zakonnic utrzymywała ze sobą kontakt, w tajemnicy organizując wspólne nabożeństwa i przyjmując nowe kandydatki do życia mniszego.
Reaktywacja monasteru Sobór Trójcy Świętej w monasterze w Diwiejewie został ponownie poświęcony 31 sierpnia 1990, zaś rok później ogłoszono reaktywację wspólnoty monastycznej. Jej nową przełożoną została mniszka Sergia (Konkowa). 30 lipca 1991 do klasztoru ponownie przewieziono relikwie św. Serafina z Sarowa, które w czasach radzieckich zostały wywiezione do muzeum ateizmu w soborze Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Petersburgu. W momencie ponownego otwarcia wspólnoty tworzyły ją trzy zakonnice.