Bitwa pod Trincomalee – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 1782 u wybrzeży Cejlonu między eskadrami Pierre de Suffrena i Edwarda Hughesa, stanowiące część kampanii w Indiach w ramach wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Kampania ta była również częścią wojny Brytyjczyków z Królestwem Majsur i IV wojny angielsko-holenderskiej. Admirałowie Hughes i Suffren stoczyli w ciągu roku pięć bitew, z których ta była czwartą w kolejności.
Po bitwie pod Negapatam (6 lipca 1782) obie strony naprawiały uszkodzenia. Suffren 9 sierpnia opuścił Cuddalore i 21 spotkał się z posiłkami (okręty liniowe „Ilustre”, 74 działa i „St Michel”, 60 dział, oraz transportowce z zaopatrzeniem i 600 żołnierzami). Energiczny admirał 25 sierpnia wyruszył do Trincomalee, gdzie trzy dni później dokonał desantu; 31 sierpnia brytyjska załoga poddała się. Hughes, działając bardziej opieszale, przybył 2 września, co pozwoliło Francuzom nie tylko zdobyć port, ale też załadować z powrotem na pokład działa i marynarzy, którzy brali udział w oblężeniu.