Zauważył, że z powodu stałej kompresji czasoprzestrzennej przeszkodą dla kapitalizmu staje się inercja wszelkiej materii, co skutkuje preferowaniem wartości znakowej w miejsce wartości użytkowej.

Jego praca Rebel Cities (2002, tytuł polski: Bunt miast) postuluje społeczną kontrolę nad kierunkiem i środkami procesów urbanizacyjnych. W trylogii z lat 2003–2006 (The New Imperialism, A Brief History of Neoliberalism, Spaces of Global Capitalism: Towards a Theory of Uneven Geographical Development) przeanalizował proces kształtowania się i upowszechniania neoliberalnego światopoglądu jako skutecznego narzędzia walki klasowej w rękach dysponentów kapitału. Wskazał jako przykład globalnego zagrożenia wynikającego z powierzenia losu ludzkości i środowiska mechanizmowi rynkowemu. Pod wpływem dyskusji z Giovannim Arrighim rozwinął w 2006 tezę, że w obecnej postaci kapitalizmu akumulacja kapitału i utrwalanie jego władzy odbywa się przede wszystkim poprzez wywłaszczenie, obejmujące wszechogarniającą prywatyzację, finansjalizację, uzależnianie gospodarcze całych państw poprzez manipulację kryzysami oraz redystrybucję państwową na korzyść kapitału.