Ostoja wewnętrzna, blachownicowa, z blach grubości 33 mm. Silnikowa była trzecia oś wiązana. W celu zmniejszenia wężykowania i galopowania parowozu, zastosowano wodzidło Noltejna, usztywniające połączenie parowozu z tendrem. Parowozy wyposażone w były w inżektory Friedmana, szybkościomierze Haushaltera i hamulce systemu New York (1 seria) lub Westinghouse (2 seria).
Parowozy pierwszej serii miały trzyosiowe tendry o pojemności 16 m³ wody i 7 ton węgla, drugiej serii - większe, czteroosiowe, dwóch typów (Zakładów Kołomieńskich i Briańskich).
Przypisy
Bibliografia W.A. Rakow, Łokomotiwy otieczestwiennych żeleznych dorog 1845-1955, Moskwa 1995,
Kategoria:Lokomotywy parowe eksploatowane w Rosji Kategoria:Parowozy o układzie osi D