Conaire I Mor („Wielki“) – legendarny zwierzchni król Irlandii z dynastii Milezjan (linia Itha) w latach 1-60 n.e. Syn Ederscela, zwierzchniego króla Irlandii.

Są rozbieżności w średniowiecznych irlandzkich legendach i historycznej tradycji, co do jego matki. Saga Togail Bruidne Dá Derga (Zniszczenie zajazdu Dá Derga) podała, że jego matką była Mess Buachalla, córka Cormaca mac Laithech i jego nieznanej z imienia żony. Inną wersję podaje opowieść Tochmarc Étaín („Zaloty Etain”), według której Conaire był synem nieznanej z imienia córki Eochaida X Airema („Grabarza”), zwierzchniego króla Irlandii. Ta zaś była zrodzona z Etain, także córki Eochaida X i jego żony Etain.

Conaire objął władzę nad Irlandią w wyniku pokonania i zabicia swego poprzednika i zabójcy ojca, Nuady III Nechta, w bitwie pod Cliach (Clíu) w Ui Drona na terenie obecnego hrabstwa Carlow. W źródłach są rozbieżności co do liczby lat jego panowania. Roczniki Czterech Mistrzów i Księga najazdów Irlandii („Lebor Gabála Érenn”) podały sześćdziesiąt lat, zaś Roczniki z Clonmacnoise podały sześćdziesiąt lat rządów nad Irlandią. Conaire nałożył grzywnę na mieszkańców Leinsteru za branie udziału w zabójstwie jego ojca. Musieli zrezygnować, przez zawarcie uroczystego traktatu na rzecz królów Munsteru, z obszaru Ossory rozciągającego się z Gowran do Grian.