Karol Jahoda de Lubomir (ur. 1 października 1860 w Bochni, zm. 30 września 1953 w Krakowie) – generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys Syn Karola i Anny z domu Boczek. Ukończył 6 klas szkoły realnej w Krakowie. W armii austriackiej od 1 września 1878 roku. Absolwent Korpusu Kadetów w Wiedniu i Oficerskiej Szkoły Jazdy przy 11 Brygadzie Artylerii Polowej we Lwowie. 1 maja 1913 roku został komendantem żandarmerii konnej na Galicję. Podczas I wojny światowej dowódca żandarmerii 3 i 7 Armii, był też komendantem głównym żandarmerii krajowej Galicji. W wyniku przedarcia się Polskiego Korpusu Posiłkowego przez front uznano Karola Jahodę za politycznie podejrzanego i przeniesiono w stan spoczynku. Jednak dzięki usilnym staraniom już w marcu 1918 roku został reaktywowany. Początkowo przydzielony do Generalnego Gubernatorstwa w Lublinie. 17 marca 1918 otrzymał szlachectwo z predykatem von Lubomir. W końcowym okresie wojny został komendantem wojskowym okręgu Włodzimierz Wołyński.