Kształt liter kodeksu reprezentuje etap pośredni pomiędzy uncjałą a minuskułą, początkowo kodeks klasyfikowany był jako minuskuł. J.J. Wettstein umieścił go wśród minuskułów pod numerem 53 (w grupie rękopisów Listów Pawłowych). S.P. Tregelles argumentował, że kształt liter jest bliższy uncjale niż minuskule, F.H.A. Scrivener był zdania, że z wielkim trudem mogą zostać uznane za semi-uncjałę. K. Tischendorf uznał za uncjałę i wciągnął go na listę uncjalnych kodeksów (majuskułowych) i w taki sposób kodeks jest klasyfikowany po dziś dzień. Günther Zuntz ocenił, że jest to uncjała ponad wszelką wątpliwość, stosowana w wieku X i później, w notach marginalnych.
Tekst Tekst kodeksu reprezentuje mieszaną tradycję tekstualną. Kurt Aland zaklasyfikował go do kategorii III. Tekst jest pokrewny rodzinie tekstualnej związanej z minuskułem 1739.
Opuszczony został cały wiersz Hbr 2,1. Wiesz ten został opuszczony również przez minuskuły 1739 oraz 1881.
W Hebrajczyków 2,9 przekazuje wariant χωρὶς θεοῦ (bez Boga) zamiast χάριτι θεοῦ (przez łaskę Boga). Wariant jest wspierany przez 424c, 1739, Peszittę;