José Aparicio Inglada (ur. 16 grudnia 1773 w Madrycie, zm. 10 maja 1838 tamże) – hiszpański malarz, przedstawiciel nurtu neoklasycystycznego. Tworzył głównie dzieła o tematyce historyczno-patriotycznej. Późniejsze dzieła takie jak Głód w Madrycie (1818) i Desembarco de Fernando VII en la isla de León (1827) stanowiły część propagandy polityki króla Ferdynanda VII. Zajmował się również tematyką religijną oraz namalował liczne portrety rodziny królewskiej i ówczesnej arystokracji (m.in. portret generała Francisca Castañosa).
Był siódmym z ośmiorga dzieci Vicente Aparicio i Manueli Inglada. Szkolił się na Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych San Carlos w Walencji, zdobywając pierwszą nagrodę za malarstwo w 1793 roku.
Studiował również na Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych św. Ferdynanda w Madrycie. W 1799 roku uzyskał od króla Karola IV Burbona stypendium na studia w Paryżu, a później w Rzymie. W Paryżu poznał artystów takich jak Juan Antonio Ribera i José Madrazo, następnie został pierwszym hiszpańskim uczniem Jacques-Louis Davida. W 1805 roku otrzymał złoty medal za obraz La epidemia de España. Przed podróżą do Rzymu w 1807 roku, wystawiał swoje dzieła w salonach Paryża.