Przybylski, Bezbożny poszukiwacz Boga [w:] .
Po złamaniu ślubów czystości ojca Sergiusza ogarnia pragnienie, by całkowicie zatrzeć własną osobowość – istnieć jako niktR. Przybylski, Bezbożny poszukiwacz Boga [w:] . Dla Tołstoja śmiertelny grzech stał się możliwością, by odnaleźć prawdziwego Boga – nie jest to już jednak Bóg w rozumieniu teologii chrześcijańskiej, lecz w rozumieniu pisarza. Gdy bohater rozczarowuje się ostatecznie co do monastycyzmu, odnajduje ideał życia w postawie Praskowii Michajłowny, reprezentantki "ludowej moralności" – niezwiązanej duchowo z żadną religią. Bóg w ujęciu Tołstoja jest jednak "wiecznym Niczym", a to oznacza, że drogą dotarcia do niego jest zniszczenie własnej osobowości. Sergiusz nie może więc po prostu naśladować spotkanej kobiety, lecz postanawia wyzbyć się resztek indywidualności, dołączając do grupy bezimiennych wędrowców błądzących bez celu po Rosji. Bohater jest przekonany, że pozbywając się nawet imienia ostatecznie zbliżył się do Boga. W rzeczywistości dokonał jedynie samozniszczenia.
Jak pisze Przybylski