Po jego ukończeniu od listopada 1931 roku wykładowca w Akademii Wojskowej im. Frunzego, gdzie wykładał do lipca 1937 roku.
W lipcu 1937 roku został szefem sztabu Kijowskiego Okręgu Wojskowego, a od maja 1938 roku szefem sztabu Charkowskiego Okręgu Wojskowego, a następnie od lipca 1939 roku zastępcą dowódcy Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. W sierpniu 1939 roku został dowódca sformowanej w Moskiewskim Okręgu Wojskowym 10 Armii, którą dowodził w czasie agresji ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 roku. Funkcje te pełnił do czerwca 1940 roku, kiedy ponownie został zastępcą dowódcy Moskiewskiego Okręgu Wojskowego i to stanowisko pełnił do sierpnia 1941 roku.
Po ataku Niemiec na ZSRR został dowódcą 49 Armii w składzie Frontu Rezerwowego, a następnie Frontu Zachodniego. Dowodził tą armią w czasie bitwy pod Moskwą oraz operacjach ofensywnych Frontu Zachodniego w 1942 i 1943 roku.
W dniu 3 czerwca 1943 roku został zastępca dowódcy Frontu Centralnego, a październiku 1943 roku Frontu Białoruskiego. Uczestniczył w tym czasie w bitwie na łuku kurskim, operacji czernichowsko-prypeckiej, homelsko-reczyckiej i w wyzwoleniu Białorusi.
W dniu 23 marca 1944 roku został dowódcą Odeskiego Okręgu Wojskowego, którym dowodził do swojej śmierciW/g Tadeusza Koneckiego w czasie wypadku gen.