Według wspomnień miejscowego duchowieństwa Bazyli prowadził otwarcie świecki tryb życia, prawie nigdy nie odprawiał nabożeństw ani nie przystępował do sakramentów. W 1938 mianowany kanclerzem w synodzie Żywej Cerkwi, zaś po jego likwidacji - kanclerzem współzarządzającym tymże związkiem wyznaniowym razem z jego Pierwszym Hierarchą - metropolitą Witalisem. W 1939 na własne życzenie odszedł w stan spoczynku, następnie zrzekł się stanu duchownego i podjął pracę księgowego.
W lipcu 1941 złożył akt pokutny przed locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego metropolitą moskiewskim i kołomieńskim Sergiuszem, który przyjął go ponownie do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego z godnością biskupa. 17 lipca tego samego roku został wyznaczony na biskupa żytomierskiego, zaś w sierpniu 1941 przeniesiony na katedrę kalinińską i kaszyńską. Jako biskup kaliniński współpracował z radzieckim wywiadem, pomagając w przerzucaniu radzieckich oficerów w przebraniu duchownych prawosławnych na okupowane przez III Rzeszę terytorium. W 1942 otrzymał godność arcybiskupią. W 1943 objął równolegle zarząd eparchii smoleńskiej i posługiwał się odtąd tytułem arcybiskupa kalinińskiego i smoleńskiego.