Brał udział w soborze biskupów w Moskwie we wrześniu 1943. Sprawa eparchii białostockiej 4 września 1944 został zwierzchnikiem wszystkich struktur prawosławnych na terenie Białorusi, z tytułem arcybiskupa mińskiego i mohylewskiego. W grudniu tego samego roku udał się na Białostocczyznę, by nakłonić miejscowe duchowieństwo do uznania jego jurysdykcji; uzyskał takie deklaracje od duchownych dekanatów hajnowskiego, bielskiego i białostockiego PAKP: księży Mikołaja Wincukiewicza, Józefa Guszkiewicza, Elizeusza Gierasimowicza i Jana GromotowiczaK. Sychowicz, Władza ludowa a Kościół prawosławny w województwie białostockim 1944-1956 [w:] red. J. J. Milewski, A. Pyżewska, Stosunki polsko-białoruskie w województwie białostockim w latach 1944-1956, Warszawa 2005, Instytut Pamięci Narodowej, , s.126-127.. Dwa miesiące później patriarcha moskiewski i całej Rusi Aleksy I ogłosił powstanie eparchii białostockiej z arcybiskupem Bazylim jako locum tenens. Dopiero w maju 1946 Patriarchat Moskiewski wycofał się z tej próby sprawowania jurysdykcji nad częścią terytorium PAKP. Również władze polskie zwalczały zwolenników powstania eparchii białostockiej - w 1946 zaginęło bez wieści kilku jego zwolennikówE. Mironowicz, Autokefalia Kościoła prawosławnego w Polsce w 1948 r. [w:] red. A. Mironowicz, U. Pawluczuk, P.