XX wieku.
Od początku lat 50. XX wieku rozpoczęły się spore zmiany duńskiego rynku pracy, które doprowadziły do gwałtownego rozwoju dużej liczby miast. W związku z tym w niektórych gminach liczba ludności pozostawała w stagnacji lub nawet spadała, podczas gdy w innych liczba ludności gwałtownie wzrosła. Nowych mieszkańców przyciągały zwłaszcza większe miasta targowe, lecz możliwości ich władz były mocno ograniczone. Problem stanowił fakt, że większość miast targowych w rzeczywistości zapewniało usługi, infrastrukturę i miejsca pracy dla okolicznych gmin parafialnych, które nie płaciły za to. Gminy parafialne - zgodnie z ustawą oświatową z 1958 r. - musiały zlikwidować szkoły wiejskie. Reforma szkolnictwa z 1958 r. pozwoliła im jednak tworzyć tzw. międzygminne zrzeszenia szkolne, by mogły zapewnić swoim mieszkańcom ustawowe wykształcenie. W 1958 r. minister spraw wewnętrznych Søren Olesen rozpoczął przygotowywanie gruntownej reformy całego systemu administracyjnego. Przeprowadzono szeroko zakrojone analizy zależności, pomiędzy miejscem zamieszkania obywateli, a miejscem ich pracy, a także organizacją sektora publicznego. Zbadano również, czy liczba ludności gminy wpływa na finansowanie lokalnych usług publicznych przez samorządy. Prace zakończono w 1966 r., ustaleniem trzech głównych zasad przyszłego podziału na gminy.