Organizuje szpital WP w Kamieńcu Podolskim.
14 kwietnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika lekarza, w grupie oficerów „byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”. W trakcie odwrotu wojsk polskich spod Kijowa, obejmuje dowództwo szpitala ewakuowanego z Mińska i wraz z nim przybywa do Łodzi. W październiku 1920 roku objął dowództwo szpitala wojskowego w Baranowiczach, a w 1921 szpitala „Na Wilczej Łapie” w Wilnie.
1 czerwca 1921 roku pełnił służbę na stanowisku szefa sanitarnego Grupy „Bieniakonie”, a jego oddziałem macierzystym była Kompania Zapasowa Sanitarna Nr 3. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 35. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy, a jego oddziałem macierzystym była nadal Kompania Zapasowa Sanitarna Nr 3. 5 maja 1922 roku został kierownikiem Rejonu Sanitarnego Lida, pozostając oficerem nadetatowym 3 Batalionu Sanitarnego w Grodnie. W kwietniu 1924 roku, po likwidacji Kierownictwa Rejonu Sanitarnego Lida, został odkomenderowany do Szpitala Rejonowego w Lidzie, do czasu wyznaczenia stałego przydziału. W tym samym roku został komendantem Szpitala Rejonowego Lida, pozostając nadal oficerem nadetatowym 3 Baonu Sanitarnego.