W ostatnich tygodniach przed śmiercią jego felietony otrzymały nadtytuł „Opowieści ludzi przedwczorajszych”; ostatni z nich wydrukowano już po śmierci autora, 3 stycznia 2011.
Felietony Wodeckiego ukazały się też w formie książkowej: 3 po 3 razy 60, wydane z Magazynu (1996, wspólnie z Aleksandrem Malakiem i Tadeuszem Burzyńskim) i W Pińczowie dnieje (2006). Wydał też wspomnienia w książce Herbata na żyletce (2008), zaś Listy do Ity opublikował w 2009, po śmierci żony. W latach 80. XX wieku publikował też w drugim obiegu: Listy do Leona (Przedświt, Warszawa 1984), Moskwa – Plac Czerwony 28 maja, godz. 19.30 (Oficyna niepokornych, Wrocław 1987), Komando KZC 0423 (Oficyna Niepokornych, Wrocław 1988 i Toronto 1990) i Nowo-twór (szkice o Rosji, Oficyna Niepokornych, Wrocław 1989).
Rodzina Wiesław Wodecki ze swą żoną Teresą z domu Worono (ukończyła studia filologiczne) miał dwoje dzieci: córkę Ewę Beatę, architekta i scenografa teatralnego oraz syna Witolda, lekarza weterynarii, który zmarł w 1981.
Przypisy
Bibliografia Elżbieta Ciborska, Leksykon polskiego dziennikarstwa, Dom Wydawniczy Elipsa, Warszawa 2000, s. 616
Kategoria:Członkowie Polskiej Partii Socjalistycznej (1944–1948) Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Ludzie urodzeni w Pińczowie Kategoria:Polscy dziennikarze Kategoria:Dziennikarze związani z Wrocławiem Kategoria:Urodzeni w 1927 Kategoria:Zmarli w 2010