Ocaleli mieszkańcy Torzeńca musieli przez pewien czas stać przy drodze z podniesionymi rękoma, po czym zagnano ich na pobliską łąkę, gdzie przetrzymywano ich pod strażą aż do godzin popołudniowych. Po zwolnieniu część z nich schroniła się w pobliskim lesie. Z zeznań Ignacego Rybczaka wynika, że tego samego dnia Niemcy mieli również zamordować na jego podwórzu trzech polskich jeńców wojennych. Podniosło to liczbę ofiar pacyfikacji Torzeńca do 37 osób. Zamordowani żołnierze należeli najprawdopodobniej do jednostek Obrony Narodowej.
Niemal w tym samym czasie żołnierze 10 Dywizji Piechoty spacyfikowali także sąsiedni Wyszanów (2 września 1939). Od kul, płomieni oraz wrzucanych do piwnic granatów zginęły tam 22 osoby – w większości starcy, kobiety i dzieci. Zdolni do noszenia broni mężczyźni zostali dzień wcześniej wywiezieni do Rzeszy. Dwóch z nich zostało zamordowanych przez konwojentów, co podniosło łączną liczbę ofiar pacyfikacji do 24.
Epilog 20 września 1939 ofiary pacyfikacji Wyszanowa i Torzeńca zostały ekshumowane i pogrzebane na cmentarzu w Wyszanowie. Po wojnie na miejscu kaźni w Torzeńcu wzniesiono pomnik z tablicą pamiątkową ku czci ofiar pacyfikacji.