W 1968 roku do Centrali Badań Zbrodni Narodowosocjalistycznych w Ludwigsburgu dotarł list napisany przez weterana Wehrmachtu, Ferdinanda D. Złożył on obciążające zeznania przeciwko dowódcy 41 pułku piechoty, pułkownikowi Gollwitzerowi (wówczas już generałowi w stanie spoczynku), informując między innymi, że „działania 41 pułku piechoty pod dowództwem pułkownika Gollwitzera (...) nie były niczym innym niż ludobójstwem. Mimo że w Polsce nie było jeszcze partyzantów, na odcinku od Kalisza do Warszawy nie ocalała prawie żadna wieś, gdyż Gollwitzer wywołał i podsycał w swoich żołnierzach psychozę na punkcie partyzantów”.
Na skutek tego zeznania prokuratura w Ambergu wznowiła rozpoczęte cztery lata wcześniej postępowanie przeciw Gollwitzerowi. W toku śledztwa uznano, że wyrok śmierci wydany na 18 mieszkańców Torzeńca stanowił rażące naruszenie prawa międzynarodowego, gdyż wydano go z pominięciem wszystkich procedur formalnoprawnych (oskarżeni nie zostali wysłuchani, nie pozwolono im wygłosić ostatniego słowa, nie zapewniono im obrońców). W szczególności zwrócono uwagę na fakt, że Gollwitzer wydał wyrok jednoosobowo, podczas gdy zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami w skład sądu polowego powinno wejść trzech oficerów.