Cu tj. γ0, γ1 i δ. Ich struktura jest podobna do struktury γ występującej w mosiądzach. Metodami analizy termicznej dokonano odkrycia fazy γ0, jednakże nie określono jej typu sieci krystalicznej. Obszar dwufazowy (γ0+γ1), również nie może być oszacowany metodami metalograficznymi. Fazy γ1 i δ zostały zaobserwowane w równowadze w specjalnie przygotowanej parze dyfuzyjnej. Para została wyżarzona w temperaturze 500 °C. Podobny efekt uzyskano wyżarzając stop Al-Cu w temperaturze 700 °C i powolnie chłodząc. Podjęto próbę zbadania fazy γ2. Zarówno hartowanie, jak i powolne chłodzenie po wyżarzeniu nie dały jednoznacznej odpowiedzi. W wyniku hartowania najprawdopodobniej udało się uzyskać metastabilną, dalece uporządkowaną nadstrukturę γ2. Fazami stechiometrycznymi (równoatomowymi) w układzie Al-Cu są fazy η1 i η2. Pod względem strukturalnym zbliżone są do nich fazy trochę bogatsze w miedź tj. ζ1 i ζ2. Faza θ krystalizuje z cieczy w wyniku przemiany perytektycznej w temperaturze około 590 °C (pkt. I). W wyniku przesycenia stopu glinu z miedzią (31,9–32,9%at. Cu) można uzyskać metastabilną fazę zwaną strefami Guiniera-Prestona (G-P). W wyniku starzenia otrzymuje się kolejno fazy θ″ i θ′. Ostatnim produktem jest stabilna faza θ. Strefy G-P są substratem tzw. rozpadu spinodalnego. Przemiana eutektoidalna β⇔Cu+γ1 (pkt.