Partia atakowała strajkujących w czasie wojny pracowników jako „agentów trockistowskich”.
W 1945 w wyborach parlamentarnych partia komunistyczna otrzymała 103.000 głosów, a dwóch komunistów zostało wybranych do parlamentu, jednym z nich był Gallacher, drugim Phil Piratin, który wygrał w Mile End w londyńskim East Endzie. Komunistyczni deputowani stracili jednak swoje mandaty w 1950. Członkostwo w partii osiągnęło w 1943, 60.000. Pomimo poparcia ze strony intelektualistów, liczba ta nie była imponująca w porównaniu z innymi partia komunistycznymi w Europie Zachodniej. Partia próbowała, bezskutecznie zawrzeć sojusz z Partią Pracy w 1935, 43 i 46. W 1951 partia wydała program o nazwie "Brytyjska droga do socjalizmu" (oficjalnie przyjęty na 22. Kongresie w kwietniu 1952), która wyraźnie opowiadała się za możliwością pokojowego przejścia do socjalizmu, drogą reformatorską.
Śmierć Stalina w 1953 roku i powstanie w Niemczech Wschodnich w tym samym roku miało niewielki bezpośredni wpływ na CPGB, ale były one zapowiedzią tego, co miało nadejść. Ważniejszy był "tajny referat" Chruszczowa na 20. Zjeździe Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego, w którym potępił Stalina.