Głównym zadaniem pomocniczej policji porządkowej było okazywanie pomocy niemieckim władzom okupacyjnym w zakresie utrzymywania porządku publicznego oraz pełnienie służby ochronnej i patrolowo-wartowniczej. W początkowym okresie okupacji Białorusi policja porządkowa z reguły zajmowała się niewielkimi przestępstwami kryminalnymi (np. kradzieże), sprawami bytowymi i ochroną porządku.
Formowanie pomocniczej policji porządkowej na Białorusi postanowili wykorzystać do swoich narodowych celów białoruscy nacjonaliści, którzy liczyli na utworzenie niepodległego państwa pod protektoratem niemieckim w ramach tzw. Nowej Europy. Mieli oni wsparcie ze strony Komisarza Generalnego Okręgu Generalnego „Białoruś” W. Kubego. Pomocnicza policja porządkowa miała stać się zaczynem policji białoruskiej. W memorandum wysłanym w 1942 r. do Alfreda Rosenberga, Ministra Rzeszy ds. Okupowanych Terytoriów Wschodnich, wystąpili oni z propozycją takiej reorganizacji pomocniczej policji porządkowej, aby wyodrębnić z niej w oddzielną formację białoruską policję pomocniczą pod komendą niemiecką. W tym celu miałaby powstać funkcja głównego inspektora policji na czele z kompetentnym działaczem białoruskim. Miałby on kompetencje dowodzenia i nadzorowania całości formacji na obszarze okupowanej Białorusi. Latem 1942 r.