Antoni Górniewicz (ur. 29 stycznia 1897 w Wilnie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Aleksandra i Reginy z domu Łopenn, urodzony 29 stycznia 1897 roku w Wilnie. Ukończył szkołę realną. W latach 1914–1917 służył w armii rosyjskiej i w tym czasie ukończył Szkołę Oficerską w Kijowie. Od 1917 roku w 2 Dywizji Strzelców Polskich I Korpusu Polskiego w Rosji, gdzie przydzielono go 8 pułku strzelców.
Od 1919 roku służył w Wojsku Polskim, został przydzielony do 27 pułku piechoty, w którego szeregach walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1920 roku był dowódcą II baonu. W 1921 został odznaczony orderem „Virtuti Militari” V kl., za udział walkach przeciwko I Armii Konnej Budionnego.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku, został zweryfikowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i pozostał w 27 pułku. W 1922 roku ukończył Oficerską Szkołę Obserwatorów Lotniczych. W 1928 roku został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku.