Od armii francuskiej przyjęto również szarfy z granatowo-biało-karmazynowymi frędzlami na lewym ramieniu: karmazynową dla adiutanta generała lejtnanta i granatową dla adiutanta generała majora.
Artyleria nosiła ciemnozielone kurtki z czarnymi ozdobami i złotymi guzikami oraz rajtuzy sukienne czarne z zielonym lampasem. Czapki także koloru ciemnozielonego z czarną skórą, złotym galonem i kitką z czarnych piór. Pod kurtką noszono białą kamizelkę. Zielone czapraki oficerskie posiadały czarną wypustką i jedwabną żółtą taśmą. W rogach wyszyto czarne granaty.
Podoficerowie na rękawach nosili galony podszyte suknem w kolorze legii. Na szyję, pod kołnierzem, zakładano czarne halsztuki.
Reforma zmieniła też rodzaj i kolor czapek. Podoficerowie i szeregowi nosili ciemnozielone czapki z pąsowo-białymi wypustkami na szwach. Fizylierzy mocowali kitki włosiane w barwach francuskich, grenadierzy – pąsowe, a strzelcy - zielone.
Bataliony różniły się sukiennymi otokami na czapkach. Ich kolor był pozostałością po dawnych barwach batalionowych. W 1 Legii I batalion miał otoki karmazynowe, II batalion zielone, a III żółte. W 2 Legii: I - czarne, II - niebieskie, a III - pąsowe. Od 23 listopada barwy batalionowe na dole kitek otrzymali grenadierzy i strzelcy.